W ostatnim czasie coraz większym zainteresowaniem cieszy się realizacja zadań publicznych w formie partnerstwa publiczno-prywatnego (tzw. PPP). W ogólnym założeniu PPP polega na wykorzystywaniu potencjału prywatnych podmiotów dla realizacji zadań publicznych.  Zgodnie z ustawą z 19 grudnia 2008 r. o partnerstwie publiczno-prywatnym (Dz. U. z 2009 r., Nr 19, poz. 100), jego przedmiotem ma być bowiem wspólna realizacja przedsięwzięcia, oparta na podziale zadań i ryzyk między podmiotem publicznym i partnerem prywatnym. Przedmiotem inwestycji może być budowa obiektu budowlanego, świadczenie usług, wykonanie dzieła albo inne świadczenie. Tym, co przede wszystkim odróżnia PPP od „zwykłej” umowy w sprawie zamówienia publicznego, jest wymóg, by świadczenie partnera prywatnego łączyło się z utrzymaniem i zarządzaniem składnikiem majątkowym, wykorzystywanym w inwestycji lub z nią powiązanym. Do realizacji tak określonego PPP uprawnione są podmioty publiczne zobowiązane do stosowania przepisów o zamówieniach publicznych. Partnerem prywatnym z kolei może być jedynie przedsiębiorca – również zagraniczny. Sama procedura wyboru partnera prywatnego uzależniona jest sposobu jego wynagradzania. Jeżeli partner prywatny jest wynagradzany całościowo lub w głównej mierze z pożytków przedmiotu przedsięwzięcia, wybierany ma być w trybie ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. z 2009 r., Nr 19, poz. 101), z uwzględnieniem ustawy o PPP. W innych przypadkach wyboru partnera prywatnego dokonuje się, stosując – obok ustawy o PPP – przepisy ustawy – Prawo zamówień publicznych (t.j. Dz. U. z 2007, Nr 223, poz. 1655 ze zm.). W ramach PPP to właśnie partner prywatny zobligowany jest do zrealizowania przedsięwzięcia będącego przedmiotem umowy, jak również do jego całościowego lub częściowego sfinansowania. Podmiot publiczny natomiast ma współdziałać w realizacji celu umowy, np. poprzez wniesienie wkładu, realizację części zadań bądź też przez ich częściowe sfinansowanie. Decyzję w tym przedmiocie pozostawiono stronom umowy. Ustawa nie precyzuje szczegółowo treści umowy w sprawie PPP. Dla ochrony finansów publicznych wymagane jest jednak wskazanie w niej skutków niewykonania bądź nienależytego wykonania umowy (kary umowne, obniżenie wynagrodzenia itp.). Dopuszczono również możliwość realizowania  inwestycji w formie specjalnie w tym celu zawiązanej spółki handlowej. Celem ochrony finansów publicznych wprowadzono jednak zakaz sytuowania podmiotu publicznego jako komplementariusza, z uwagi na jego nieograniczoną odpowiedzialność za zobowiązania spółki. Należy również nadmienić, iż na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów prawnych decyzja o realizacji zadań publicznych w formie PPP wymagała  dokonania przez podmioty publiczne szeregu analiz ekonomicznych, finansowych oraz prawnych, które miały wykazać, iż PPP jest najkorzystniejszą metodą zrealizowania planowanej inwestycji. Niechęć ze strony podmiotów publicznych wobec wielu skomplikowanych czynności  przygotowawczych i sprawozdawczych, a także szeroko rozbudowany formalizm postępowania o wybór partnera prywatnego, przyczyniły się do tego, iż na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy o PPP (Dz. U. z 2005 r., Nr 169, poz. 1420) nie zrealizowano ani jednej inwestycji. Nowa ustawa w zamyśle ustawodawcy ma usuwać wszelkie niedoskonałości poprzedniej regulacji, a tym samym przyczynić się do popularyzacji PPP w Polsce. Rozpoczęte w 2009 r. i planowane na rok 2010 liczne inwestycje wskazują jednoznacznie, iż zainteresowanie podmiotów publicznych współpracą z prywatnymi przedsiębiorcami będzie stale rosnąć.